6 kwietnia 2026, 6:41 po południu EDT. Ziemia chowa się za zakrzywioną krawędzią księżycowej tarczy, gdy załoga Artemis II przelatuje nad niewidoczną stroną Księżyca. To szerszy kadr z sekwencji zachodu Ziemi, ukazujący nie tylko samą chwilę, lecz także geologię stanowiącą jej tło.
Basen Orientale leży tuż na skraju widocznej powierzchni — blizna po uderzeniu o szerokości 600 mil wyznacza granicę między tym, co możemy, a czego nie możemy zobaczyć z Ziemi. Za nim wyłaniają się dwa subtelnie zarysowane koncentryczne pierścienie basenu Hertzsprung, jednej z najstarszych dużych struktur po niewidocznej stronie Księżyca. Młodszy krater Vavilov przecina starsze pierścienie. Łańcuchy kraterów wtórnych rozchodzą się promieniście na zewnątrz — to ślady odłamków po potężnym uderzeniu, które utworzyło basen Orientale, zastygłe w miejscu od miliardów lat.