Czy Marcin uważa się za fotografa? Może trochę. Od pewnego czasu.
Ale przede wszystkim jest kimś, kto szuka tego, co umyka większości ludzi. Niekoniecznie rzeczy najrzadszych — po prostu tych, które zwykle przeoczamy. Czy to drobny szczegół na oku chrząszcza, czy cała galaktyka unosząca się spokojnie w głębi kosmosu, dostrzega w nich historie. A kiedy już je zauważysz, nie możesz oderwać wzroku.
Czasem to mgławica, której kształt zmienia grawitacja pobliskiej gwiazdy — fałdująca się i rozciągająca niczym żywa istota. Innym razem to królowa os składająca jaja w porannym świetle, robiąca to, co konieczne dla kolejnego pokolenia. W obu tych scenach jest piękno. Wystarczy zwolnić na tyle, by je dostrzec.
To właśnie przywiodło Marcina do astrofotografii. A później do makrofotografii.
Zaczynał od małych rzeczy — dosłownie — od plastikowego teleskopu dla dzieci o nazwie „AstroCabinet 90”. Ale już wtedy cel był jasny: przyglądać się uważniej, sięgać wyżej. Dziś jego mozaiki obiektów głębokiego nieba ukazują odległe mgławice z bogactwem wyrazistych detali. Można je powiesić na ścianie i zatracić się w nich na wiele godzin.
Nieustannie poszukuje najciemniejszego nieba, jakie tylko może znaleźć — by zobaczyć, co naprawdę kryje się w kosmosie. Ale nawet gdy stoi pod gwiazdami, nie zapomina o świecie pod swoimi stopami. O tych maleńkich, niezauważanych istotach. O chrząszczach, pająkach i osach. Są równie pełne tajemnic.